زندان انفرادی

تقدیرم را بر پیشانی چه کسی نوشته اند
که عزراییل هم دشنامم می دهد؟!
سیگاری برای من به گیرانید
دیوارها صدایم می زنند.

مرثیه

85 را به گریه می نگرم

و برای سال های 80 و 81 مرثیه می خوانم

ایمانم را در همان حوالی آیا ندیده اید؟

در ته یک خیابان دراز

جایی میان کشیده های آبدار،

ترس های بی امان از بازگشت

ویا دشنه گریه های مادرم؟

آه، شب های آب نباتی

رهایی

چه فرقی می کند

حلق آویز باشی

یا هم آغوش شاهرگ

در را که باز کنند

رها شده ای از وجود!